Sen yaşamalısın; umutlarım, sevgim, sevdiklerim, yaşantım bu hayattan kaybolup gitse de sen yaşamalısın. Her saniye, her an varlığını bildiğim sen eksilmemelisin bu dünyadan. Hatta dünya bile silinebilir ama sen olmalısın yine de. Varoluş sona erse de, evrimler son hâlini alsa da kalmalısın sen.

Sen anlatılmazsın, bilinmezsin, aslında kaybolamazsın bile. Her şeyin temelinde falan da değilsin, o kadar önemli de sayılmazsın çoğu insan için ama gereklisin. Her bilgiden, her ihtiyaçtan daha gereklisin. Gerekliliğinin ben hariç kimse farkına varmasa da gereklisin. Hava, su falan gibi de değilsin; o kadar somut olamazsın hiçbir zaman. Kimse sana ihtiyaç duymaz normalde, niye duysunlar ki zaten? Benden başka kimsen var mı?

İnsanlar gözlerimin içine bakarken bile bir yanda duruyorsun sen, konuşurlarken bile onların o saliselik kelime boşluklarını dolduruyorsun. İçimdesin sanıyorum ama nerede olduğun hakkında bir fikrim bile yok. Nereden geldin? Rahatsız edici şekilde yakınken nasıl oluyor da hiç rahatsız olmuyorum senden?

Tahminlerimi zorluyorsun hep. Düşünce, zekâ, duygu, ?6. his? şeklinde tahminlerde bile bulunuyorum senin için; ama hiçbiri tam olarak sen değilsin. Senin yakınından bile geçtiklerini söyleyemem, ama bazen onlara herkesten yakınmışsın gibi geliyor. Nitekim asla onlar kadar soyut olamayacağını da biliyorum.

Senden hep bahsediyorum ama ismini koyamıyorum; tam olarak ne olduğunu da bilmiyorum üstelik. Eminim, varsın ve gereklisin. Gerekli olduğunu bilecek kadar eminim senden. Seni her sorguladığımda yeniden başa dönüyor, yeniden aynı soru-cevap ikilileriyle karşılaşıyorum. Paradoks gibi de değilsin, aslında çelişki yaratacak hiçbir şey yok senin hakkında. Sorun da bu ya; hiçbir şey yok. Hakkında hiçbir şey bilmezken benim hakkımdaki her şeyi bildiğini biliyorum. Benlik misin yoksa sen? Ah hayır, daha fazlası ya da daha azı olmalı. Benlik senin için çok basit kaçıyor; daha karmaşıksın sen.

Varlığından en çok emin olduğum zamanlar oyun oynadıklarım sanırım. Zihnimi boşaltmak, kalbimdekileri hissetmemek için beynime bulmacalar, kulaklarıma oyun sesleri, gözlerime oyunlardan sahneler dolarken biraz belirginleşiyor gibisin.

Tanrı olabilir misin? Dindar birisi miyim yoksa? Bu şimdiye kadar yapmadığım bir tahmin oldu, buradan sorulara devam etmek daha mantıklı görünüyor. Belki de benliğimde dindarlığa eğilim vardır ama ben henüz görememişimdir bunu. Hayır, çok saçma bir tahmin oldu bu da. İnsan bunu anlamaz mı, hele ki bu dinler çatışmasının ortasında?

Benlikten devam edelim. Benlik sana çok yakın bir tabir ama seni aşıyor sanki biraz. Sana göre daha basit, daha bilinir ama o olmazsa sen hiç olamayacakmışsın gibi geliyor. Doğru kelime ?gizemli? sanırım. Benliğe göre daha gizemlisin, saklanmayı daha iyi biliyorsun anladığım kadarıyla.

Ne var elimizde? Kafamı boşalttığım anlarda yoğunlaştığını, benlikle ilgili ama ona göre daha gizemli olduğunu, çok gerekli ama gerekliliğinin anlaşılmaz olduğunu biliyorum. Ha evet, bir de bu var: Biliyorum. Hissedilmiyorsun sen, varlığını biliyorum ama hissedemiyorum. Daha farklı fiiller gerekli seni anlayabilmek için; ben hariç kimsenin bilmediği, benim bile henüz bilmediğim fiiller.

Neyse, en iyisi biraz daha düşüneyim ben.